Günümüzde yıllık üretim sayısı 10’larla ifade edilecek kadar azalmış olan Türk Sineması bir zamanlar dünyanın en çok film üreten sinemalarından biriydi. Kendine özgü özellikler içerse de sinema bir sektördü Türkiye’de. Yılda 200’leri aşıp 300’lere varan üretimi ve hitab ettiği geniş kitle açısından sosyal, kültürel, ekonomik bir olguydu. Kimi araştırmacıların “Sinemamızın Altın Çağı” diye de adlandırdığı klasik Türk Sineması, değişen şartlar sonucu kabuk değiştirdi ve artık sosyal, kültürel boyutlarının yanına tarihi bir boyut da eklendi. Tek tek, üretilen bütün filmlerin kalitesinden çok, sözünü ettiğimiz boyutlarıyla, özellikle seyirciyle, Türk insanıyla kurduğu ilişkinin niteliği ve kendine özgü sektörel altyapısıyla incelenmeyi, dikkate alınmayı bugün daha çok hakeden bir Türk sineması tarihi var.

Bu tür araştırmalar yapmak isteyenleri ise epeyce sorunlar bekliyor. Bunların başında, o dönemlerden bugüne yeterince yazılı kaynak kalmamış olması geliyor. Yazılı belgelerden oluşan sağlam ve güçlü bir Türk sineması belleğinden mahrumuz bugün. Neyse ki hâlâ aramızda, o dönemi bizzat yaşayan ve değişik yönleriyle bugün gibi hatırlayıp bizlere anlatabilecek sinema insanları mevcut. Bir başka deyişle, sayıları çok azalmış da olsa, yaşayan belleklere sahibiz. O dönemleri hatırlayan sinemacılarımızın bir çoğu bugün 60’lı, 70’li yaşlarını geride bırakmış/bırakmakta olan insanlar. Yetmiş yaşın üzerindeki sinemacılarımızın sayısı 15’lere inmiş durumda. Bunlardan biri olan duayen senaristlerimizden Safa Önal’ın deyişiyle “bizler de gidersek kim anlatacak size Yeşilçam’ı?”

Çekimler devam ederken kaybettiğimiz Türk sinemasının usta yönetmenlerinden Atıf Yılmaz’ı, çekimler bittikten kısa bir süre sonra yitirdiğimiz Yeşilçam’ın en üretken senaristlerinden Bülent Oran’ı ve yine kendisiyle yaptığımız çalışmadan bir yıl sonra Türk sinemasının ilk görüntü yönetmenlerinden İlhan Arakon’u kaybetmiş olmamız, projemizin önemi kadar, daha profesyonel ve ivedi davranılması gerektiğini de bir kez daha bizlere gösterdi. Fakat hiçbir ticari amaç gütmeyen ve gönüllü çalışmanın ürünü olan görsel hafıza belgeselleri için gerekli maddi desteği bulmak zorluğu da önümüzü tıkayan önemli bir engel. Bu amaçla Boğaziçi Üniversitesi Mithat Alam Film Merkezi olarak teknik ve lojistik desteğimizin yanı sıra daha çok sinemacıya ulaşabilmek ve çalışmaların daha profesyonel bir çerçeveye oturtulabilmesi için doğru insan kaynağının kullanılabilmesi ve maddi olarak desteklenebilmesi amacıyla diğer üniversitelerin öğrencilerini de kapsayan bir işbirliğini sağlamaya çalışıyoruz.

Boğaziçi Üniversitesi Mithat Alam Film Merkezi, Türk Sineması Görsel Hafıza Projesi kapsamında Türk sinemasına emek vermiş kişilerle sözlü tarih çalışması yaparak, bu "yaşayan tarihi kaynakları" kayıt altına almaya çalışıyor. Öncelikle araştırmacı ve sinema öğrencilerini hedefleyen ve özünde arşivleme ve belgeleme refleksini barındıran bu proje, hiçbir ticari kaygı güdülmeden, tümüyle Merkez'in kendi teknik imkanları ve çeşitli okullardan gelen öğrencilerden oluşan gönüllü bir ekibin özverisine dayanılarak yürütülmektedir. Gönüllü öğrenciler proje gruplarına ayrıldıktan sonra, düzenli olarak bir araya gelerek okuma, film izlemeleri yapmakta ve araştırma kısmı sonuçlandıktan sonra kapsamlı sorular çıkartmaktadırlar. Sorular çıkartıldıktan sonra öğrenciler, görüşme yapılacak kişilerle çekimlere başlarlar. Çekimleri deşifre-masabaşı kurgu ve kurgu aşamaları takip etmektedir. Tüm bu süreçler içinde ilgili öğrencilere teknik atölyeler de verilmektedir.